Stanowiska białoruskich działaczy wobec odrodzonego państwa polskiego były bardzo różnorodne. Rząd BRL pod przewodnictwem nowego premiera-Wacława Łatowskiego zdecydował się na współpracę z Litwą w celu osłabienia Rzeczypospolitej i otrzymał na ten cel pożyczki niemieckie w wysokości 40mln marek. Część wojsk białoruskich przeszła pod nadzór armii litewskiej, liczono na wybuch wojny z Polską. Plany walki Białorusinów o niepodległość, przy współpracy z północnym sąsiadem, upadły 15.03.1923r., gdy Rada Ambasadorów uznała linię demarkacyjną między Polską a Litwą za granicę państwową. Część działaczy od razu uznała, że idee niepodległościowe są nierealne i skupiała się na rozwoju kulturalnym, oświatowym i gospodarczym (oczywiście w ramach Państwa Polskiego). W 1921r. powstał Białoruski Komitet Polityczny (BKP), który zwalczał emigracyjny rząd Białoruskiej Republiki Ludowej. Zdecydowano się też na utworzenie Białoruskiego Centralnego Komitetu Wyborczego, który wystartował w wyborach w 1922r., uzyskując 11 miejsc w Sejmie i trzy w Senacie. Wybrani parlamentarzyści zrzeszyli się w Białoruski Klub Poselski pod przywództwem Bronisława Taraszkiewicza. Podczas kadencji Sejmu złożono wiele projektów dotyczących nadania autonomii dla województw północno-wschodnich.

Już w 1918r. rozpoczęto zaciągi do Wojska Polskiego na terenach białoruskich, pomimo braku prawnego uregulowania granic. Wydano wiele odezw to tamtejszej ludności, nakłaniających do wstąpienia w szeregi armii. 22.10.1919r. Józef Piłsudski zezwolił na tworzenie białoruskich formacji wojskowych. Ochotników miała werbować nowopowstała Białoruska Komisja Wojskowa (BKW). Przedsięwzięcie zakończyło się jednak niepowodzeniem- do kwietnia 1920r. zdołano zgromadzić jedynie kilkuset żołnierzy. Zdecydowana większość Białorusinów-ochotników służyła w Litewsko-Białoruskiej Dywizji Piechoty, stanowiąc tym samym ponad 20% jej składu. Formacja ta walczyła między innymi w bitwie warszawskiej w 1920r. Nieco później BKW została w bardzo już uszczuplonym składzie ewakuowana do Łodzi i tam jej działalność praktycznie zamarła. Ostatecznie organizację rozwiązano 20.04.1921r. Postulowano utworzenie Sejmu Krajowego w Wilnie, używanie w szkołach i urzędach języka białoruskiego oraz wstrzymanie osadnictwa wojskowego na Kresach Wschodnich. Propozycje te nie spotkały się z żywszym zainteresowaniem polskich posłów. Pomimo że liczebny udział Białorusinów w Wojsku Polskim nie był znaczny, to jednak formacje białoruskie wywarły pewien wpływ na przebieg wojny.