Po roku 1917

Życie Białorusinów po 1917 roku
Białorusini zamieszkiwali przeważnie w wiejskich chatach składających się z izby i sieni. Izba była czasem przegrodzona na dwie części za pomocą prowizorycznej, zbudowanej z nieheblowanych desek ścianki. Zamiast podłogi występowało klepisko. Ściany domostwa wykonywano z drewnianych belek, często źle ociosanych. Do uszczelniania używano zazwyczaj mchu lub gliny. Okna były zazwyczaj bardzo małe- około 50x70cm- po dwa w ścianie. Dorośli sypiali na drewnianych ławkach (mało kogo było stać na łóżko), a dzieci i osoby starsze na piecach. Ludzie mieszkali razem ze zwierzętami, gdy w zimie dużo palono i zamykano szczelnie chaty, wydzielał się smród. Chłopi zazwyczaj nie byli zaznajomieni z podstawowymi zasadami higieny, wobec czego powszechne było zawszenie. Najtragiczniejsza sytuacja występowała na przednówku. Wówczas białoruscy chłopi jedli „krupy”, czyli zagotowaną wodę z dodatkiem jęczmienia i odrobiny mleka. Zamożniejsi gospodarze spożywali placki z mąki jęczmiennej lub kartofli zalewane starą słoniną. Najpopularniejszym daniem obiadowym była zupa ze szczawiu z dodatkiem kwaśnej śmietany i chleba. Pieczywo wytwarzano z kartofli, buraków, plew i liści.